قدیم ها وقتی صحبت از دانشگاه و دانشگاهی می کردیم چهره انسان هایی منطقی صبور و با اخلاق به ذهنمان متبادر می شد. اما نمی دانم چه شده است که مرز بین دانشگاه و فضای بیرون در حال محو شدن است و کمتر تفاوتی بین نحوه گفتار و کردار دانشگاهیان با دیگر افراد می بینیم. چندی قبل با یکی از دانشجویان دکترای برنامه ریزی درسی صحبت می کردم. ایشان می گفتند که ترم گذشته با دکتر .... درس روش تحقیق داشتیم. وقتی از ایشان خواستیم که در مورد روش های کیقی توضیح بدهند در جواب گفتند:

"روش کیفی برای کسانی است که کار کمی بلد نیستند. معمولا اونهایی که ضعیف ترند کار کیفی انجام می دهند . اگر کسی کمی بلد باشه چه لزومی داره کار کیفی بکنه!!"

عجب! من فکر می کردم کمی یا کیفی بودن روش تحقیق را مساله تحقیق مشخص می کند. اما این استاد اندیشمند نکته نظر جالبی مطرح کردند. البته خود من تعصب خاصی نسبت به هیچکدام از این دو روش ندارم و هر دوی آنها را در عمل بکار می گیرم و تدریس می کنم اما واقعا نمی توانم علاقه قلبیم را به رویکرد کیفی پنهان کنم. بگذریم که برخی همکاران سر کلاس دانشجویان رشته تحقیقات آموزشی نیز روش های کیفی را به جایگاهی پایین تقلیل می دهند. اینگونه شخصی کردن و کوچه بازاری کردن بحث علمی برایم بسیار تاسف آور بود. نکته این استاد گرامی را برای یکی از اساتیدی که صرفا کیفی کار می کنند مطرح کردم. ایشان نیز در پاسخ اینگونه گفتند:

" به نظر من کسانیکه نمی خواهند فکر کنند کار کمی می کنند. در تحقیق کمی شما فکر کردن و تحلیل رو از دوش خودتون بر می دارید و به نرم افزار می سپارید. اما در کار کیفی باید فکر کنید تحلیل کنید تفسیر کنید و حضور مداوم در میدان تحقیق داشته باشید. کار کمی مثل فست فود میمونه! خوش چهرست اما باطن خوبی نداره!"

خداییش موندم! چرا ماها که ادعای دانشگاهی بودن داریم اینطوری حرف میزنیم! بهتر نیست در یک محفل علمی و توام با احترام با یکدیگر صحبت کنیم و اینقدر بحث های علمی را شخصی و کوچه بازاری نکنیم. آیا طرح چنین مباحثی با این شکل و شیوه در کلاس های دانشگاهی که در آن دانشجویان از شخصیت و مرام ما می آموزند درست است؟ شما چی فکر می کنید: کمی یا کیفی؟!